Manastir Manasija je jedan od najznačajnijih spomenika srpske srednjevekovne kulture i pripada Moravskoj stilskoj grupi. Manastir je zadužbina Despota Stefana Lazarevića i izgrađena je između 1407. i 1418. godine. Odmah po osnivanju Manasija je postala kulturni centar despotovine. Resavska književna škola bila je čuvena po svojim prepisima i prevodima i posle pada despotovine-kroz ceo 15. i 16. vek.

Manastirski kompleks se sastoji od crkve, trpezarije (čiji se znatni ostaci nalaze južno od crkve) i utvrđenja sa 11 kula, od kojih se najveća -DONŽON- ili Despotova kula, nalazi severno od crkve. Manastir Manasija je za vreme svog postojanja puno puta pustošena i razarana. Vaćina fresaka je nepovratno propala, a mozajik je samo delimično sačuvan i pored svega Manasija spada u red najvećeg dometa srednjevekovnog slikarastva. Od sačuvanih fresaka pažnju zaslužuje ktitorska kompozicija na zapadnom zidu naosa sa likom Despota Stefana i modelom manastirske crkve. U donjim zonama pevnica očuvani su veličanstveni Sveti ratnici, a u gornjim scenama iz života Gospoda Isusa Hrista i njegove priče iz Jevanđelja. U oltarskoj apsidi naslikana je pričešće apostola i povorka Svetih otaca, među kojima i prvi srpski apostol – Sveti Sava.

Republički zavod za zaštitu spomenika kulture odpočeo je obimne konzevatorško-restauratorške radove 1956. godine, koji su još uvek u toku 2006. godine – tokom restauracije unutrašnjosti crkve i prilikom poda, izvršeno je iskopavanje moštiju Svetog Despota Stefana. Uzorak moštiju je upoređen sa uzorkom moštiju kneza Lazara i pokazala je genetsku sličnost kakva je prisutna među najbližim srodnicima.